You are here

The Scarecory

 

Bronze Corydoras Biotope 9669 4 x 6 Canvas Prints are available at Tanninaquatics.

 

 

 

By Ivan Mikolji / 2016

I am standing in the middle of the creek, motionless. The sky is blue with no clouds and the sun is shining brightly. A soft tropical breeze is swaying the tree canopy which seems over 20 meters above. Boy, the trees are tall in this place.

I love the breeze, it sooths you from the scorching heat and kind of deters some of the flying hematophagous insects. The only downside is that the same breeze that keeps flying insects away, gets you filled with what I call, kamikaze insects. These insects which live way up high in the densely, vegetated tree branches are knocked off in large amounts by the breeze. Trust me, it is hard to stand still when you have a couple of unidentified insects walking on your neck or even worse when they start venturing into your ear. I swat the insects off and again assume my motionless position, just like a Queen's guard, but in a wetsuit.

There are two prominent colors everywhere, green and brown. The water’s surface reflects the green from all the vegetation and because the water is clear you can see the brownish benthic sediments below, again adding more of the same to an incredibly beautiful bichrome world. The water is around a perfect 28 Celsius with a slow flow over rounded rocks of all sizes. This, my friends, is a typical Maritime Andes mountain stream. The Maritime Andes is the mountain range that runs along the mid and eastern coast of Venezuela.

 

So, I am still standing motionless in the middle of the creek. As usual, I am wearing my good ole trustworthy straw hat. I am placing all my bets that if I stay still enough, long enough, I will not look like a threat to the Bronze Corydoras Corydoras aeneus that live in this section of the river.

Corydoras aeneus are relatively small benthic armored catfish which are quite common in the aquarium hobby. Bronze Corys have the ability to breathe air intestinally, so in an aquarium you can see them swimming up to take a gulp of air from the surface and then heading immediately down, this air probably also aids them in their digestion.

I know from experience that fish will get used to my presence quite quickly, usually in about one to two hours. I have certain rituals which to a bystander would look sort of weird, but to me, deliver many benefits. As I stand motionless, I am deciphering the ecosystem surrounding me and I am also learning the behavior of the animals around me. Let me tell you what I am absorbing. Above, out of all the trees, the ones which I find to be the most majestic are the huge Rain Trees Albizia saman whose branches spread out like a humongous umbrella and are filled with large amounts of epiphyte plants. Below, the Astyanax metae tetras are hunting the large amount of kamikaze insects that fall in the water. Their speed is so fast that a quarter of their body comes out of the water as they dash to get to the food before somebody else snatches it. As they hit their target, they create a snapping sound which seems quite loud for such a small fish. When the breeze calms down, the water surface becomes silent and smooth, the tetras wait calmly. When the wind picks up, and the insects start falling again, the water surface starts bubbling and sounding unpredictably. Terrestrial insects must be a primary food source for so many fish in the wild.

The river itself can be broken down into the regular pools, flats, runs, and riffles structure. I am standing in a flat which seems about 100 meters long, 7 meters wide and 40 cm deep in the edges and about 20 cm deep towards the middle, yes, it is deeper at the edges. A river flat can be described as a long shallow pool with unbroken surface and a relatively smooth bottom. The pH is 7.5 and the KH is arround 40 MG/L.

The water current is quite slow and clear because it has not rained in days.

Ok, and here comes a school of Bronze Corys, this is where they live. They are only found in the flats of this stream, they do not live in the pools, runs, or riffles. I am almost in the middle of the river facing the right bank of the river which is best lit up by the sun at this time of day. I try my best to stay still and mentally record what I see. The Corys are swimming upstream, I start counting them as fast as I can, but I loose count after 8, they are swimming too fast and there are too many of them. There are probably more or less 150 of them swimming nonstop in zig zags. As they zig zag in the water, in front of my feet, my mouth opens wide. The zig zag swimming pattern is completely intentional, they are swimming in the shade created by the branches of the canopy 20 meters above. As I stand there, looking at these fish shoaling through the intricate outlines and patterns the first thing that comes to my mind is the similarity of blood flowing through veins or cars riding on an insanely designed highway. It is incredible to see how they really do a great job of not steering off the road, even if the shadows are faint. I watch them, the long line of specimens go by, bumper to bumper, passing in front of my feet. Two meters upstream, to my left, is a sandy, rock less spot which is in the shade. Some of the Corys slow down and start swimming around, forming a circle. This behavior reminded me of what the wagons would do when attacked by the Indians in the old Wild West movies.

All of a sudden they all stop, they rest for about one or two minutes and then they turn on their motors and start heading upriver again through their shaded highways. I decide to stay put and wait for another school to come up. Not too long afterwards, a smaller school passes by following the same rules as the first batch of Corys, but as they get up and go from the wagon circle, they swim quickly across the river. They never swim in the middle of the river, but when they do cross it, they make sure to do it at full speed. I slowly turn around and watch them head down stream on the other deep bank on the left which is rockier and darker. That is the Cory return lane. In the left rocky and darker bank they take the time to feed off the periphyton that is stuck on the surface of the rocks.

In the crevices, between the larger rocks, leaves and twigs deposit over a dirty clay. The clay is filled with decaying organic matter, here they wiggle themselves into that gunk as if they were burying themselves underground, creating small clouds of flotsam. They resemble little piglets having fun in the grime probably digging up their next meal. So, this is their feeding ground. The sandy middle and sandy right bank seem to be too clean or sterile. The Corys in this stream use the clean sandy right side to head upstream and eat on the left rocky side as they go downstream. I wonder, why don’t they just go up and down on the left bank? I decide to stand still looking downstream so I can look at both sides at the same time; something bites my neck and as I squish what looks like a red ant, I see the Corys flee, scared from my sudden movement. I smile and laugh; standing still with my straw sombrero, I am a live fish scarecrow or better yet, a scarecory.

Now that I know the Corys behavior, flow of the water, where and how the light is lighting up the biotope, I start envisioning how I am going to digitalize them. I start elaborating a plan to capture each behavior.

Because I am who I am and I cannot get out of doing things the Mikolji way, I try to complicate the job and make it as complex as I can, take things to the limit in photography, set the standards way up there and make the next, new generation that will replace me sweat a bit more to surpass me. I toss my hat into the bank foliage and lie down in the water. I crawl towards the right bank over the fine gravel and look for a very shallow spot where my camera lens can be half in and half out of the water. I make sure that I get a spot where there are shadows near the lens and far from the lens as well so the Corys do not look in a long line or in a big dense group.

I want them spread out, following the shadows near the bank. I adjust the settings on my camera and wait motionless, sure enough, they pass by beautifully in front of the camera doing what they know how to do best, being a Cory. I follow the same steps in the open area and again they do the wonderful wagon circle for me, they are the best models to work with. I get up and do the left bank which has its complications because of the amount of dirt they stir up as they swim and feed, but hours of waiting patiently most of the time pays off.

Once the job is done I do my usual last ritual which is to put down the cameras and just lie there underwater pretending to be a fish and wishing time would just stand still.

 
 
This article has been published at:
  • Practical Fishkeeping Magazine - February 2017

 

El Espantapeces

Estoy parado en el medio del arroyo, inmóvil. El cielo es azul sin ninguna nube y el sol brilla intensamente. Una suave brisa tropical mece el dosel arbóreo, el cual parece estar veinte metros sobre mí. Que altos son los árboles en este lugar.

Me encanta la brisa, esta te da un descanso del calor abrasador y espanta algunos de los insectos hematófagos que vuelan acechando a tu alrededor. La desventaja de la brisa es que al mismo tiempo que espanta los bichos voladores, te llena de los que yo llamo insectos Kamikaze. Estos insectos que viven muy alto en las ramas de los frondosos árboles, son derribados por la brisa en grandes cantidades. Créeme que es difícil estar parado sin movimiento mientras tienes unos cuantos insectos no identificados caminando por tu cuello, o aun peor aventurándose hacia las profundidades de tu oído. Me sacudo los insectos y vuelvo a tomar mi posición inmóvil, justo como un Guardián de la Reina, pero vistiendo un traje de buceo.

Hay dos colores prominentes por todos lados, verde y marrón. La superficie del agua refleja el verdor de toda la vegetación y el agua, por ser cristalina, deja ver el sedimento béntico el cual tiene un color marrón añadiendo más de lo mismo a un hermoso mundo bicromático. El agua está a una temperatura perfecta de 28 grados Celsius con un flujo lento sobre rocas redondeadas de todos tamaños. Esto mis amigos es el típico arroyo de la Cordillera de la Costa venezolana. La Cordillera de la Costa corre por las costas centrales y del este de Venezuela.

Entonces estoy aun de pie, muy quieto en el medio del arroyo. Como siempre, tengo puesto mi confiable sombrero de paja. Pongo todas mis apuestas en que si me quedo inmóvil por suficiente tiempo, no me veré como una amenaza para las Coridoras Bronceadas (Corydoras aeneus) que viven en esta sección del río. Las Corydoras aeneus son bagres, relativamente pequeños que son muy comunes en el hobby del acuarismo. Las Coridoras Bronceadastienen la habilidad de respirar aire intestinamente, por eso en los acuarios puedes verlas nadar hasta la superficie para tomar bocanadas de aire y bajar automáticamente, el aire que toman probablemente también las ayuda a digerir sus alimentos.

Por experiencia sé que muchos peces se acostumbran a mi presencia bastante rápido, usualmente en una o dos horas. Yo tengo ciertos rituales que para la mayoría serian extraños, pero para mí, me entregan muchos beneficios. Mientras me quedo inmóvil, yo estoy descifrando el ecosistema que me rodea y además aprendo sobre el comportamiento de las criaturas a mí alrededor. Déjame decirte que estoy absorbiendo. Arriba, sobre todos los árboles, los que encuentro más majestuosos son los gigantescos Albizia saman, o arboles de la lluvia, los cuales tiene ramas que se esparcen como un paraguas de gigantescas dimensiones y están llenos de plantas epifitas en grandes cantidades. Debajo, los tetras Astyanax metae están casando la multitud de insectos kamikaze que caen al agua. Su velocidad es tal que un cuarto de su cuerpo sale del agua mientras se apresuran a atrapar su presa antes de que alguien más lo haga. Cuando ellos golpean su blanco, crean un chasquido muy sonoro y ruidoso para un pez de tan poco tamaño. Cuando la brisa se desvanece, la superficie del agua se vuelve a tornar silenciosa y los tetras esperan tranquilos. Cuando el viento vuelve y los insectos empiezan a caer de nuevo, el agua se llena de burbujas, movimientos y sonidos, repitiendo este impredecible nuevamente. Los insectos terrestres han de ser una importante fuente de comida para muchos peces en su hábitat natural.

El río en si mismo puede ser dividido en pozas, planos someros, y rápidos. Yo estoy en un plano somero que parece ser de alrededor de 100 metros de largo, 7 metro  de ancho y 40 centímetros  de profundidad en los bordes y 20 centímetros hacia el medio. Y si, si es más hondo en los bordes. Un plano somero puede ser descrito como una piscina no muy honda con una superficie de agua lisa y un fondo de relativamente plano. El pH es de 7.5 y sus KH esta alrededor de los 40 MG/L. La corriente del agua está bastante tranquila y cristalina porque no ha llovido en varios días.

Ok, aquí viene un cardumen de Coridoras Bronceadas, aquí es donde ellas habitan. Estos peces solo viven en los planos someros de este río, no las hallaras ni en pozas, ni rápidos. Estoy casi en el medio del río mirando hacia el banco derecho del lado Este, el cual esta mejor alumbrado por el sol a esta hora del día. Doy lo mejor de mí para quedarme quieto y grabar mentalmente lo que veo. Las Coridoras Bronceadas están nadando río arriba, yo empiezo a contarlas lo más rápido que puedo, pero pierdo la cuenta con la octava, estas están nadando demasiado rápido y hay demasiadas de ellas. Hay alrededor de ciento cincuenta nadando en zigzag sin parar. Mientras ellas nadan en zigzag mi boca cae abierta. El zigzag de estas es completamente intencional, ya que están nadando en las sombras creadas por las ramas del dosel arbóreo veinte metros arriba. Mientras estoy allí, mirando estos peces nadar en su cardumen atreves de sus patrones sombríos, lo primero que viene a mi mente es su similitud con la sangre que corre por mis venas o vehículos manejando en una increíble autopista. Es impresionante mirar como ellas realizan tan buen trabajo evitando salirse de los bordes de su autopista, incluso cuando las sombras son difíciles de seguir. Yo las miro, la larga línea de especímenes pasan, nadando en brincos por frente de mis pies. Dos metros río arriba, a mi izquierda hay un sitio arenoso y sin roca alguna localizado bajo la sombra. Algunas Coridoras Bronceadas bajan su velocidad y empiezan a nadar alrededor de dicho lugar, formando círculos. Este comportamiento me recuerda lo que las carretas hacían cuando eran atacadas por indios en esas películas antiguas del Viejo Oeste. Repentinamente todas ellas paran, descansan uno o dos minutos y vuelven a encender sus motores, retomando su rumbo por la autopista de sombras. Yo decido quedarme y esperar por que llegue el próximo cardumen. No mucho después, un cardumen un poco más pequeño llega, siguiendo las mismas reglas que el primer grupo, pero estas deciden salirse del círculo de carretas y nadan velozmente, cruzando el río. Las Coridoras Bronceadas nunca nadan en el medio del río, pero cuando lo cruzan, estas se aseguran de ir a todo motor. Lentamente me volteo y las miro dirigirse rio abajo a la otra orilla, la izquierda, la cual es más profunda, mas rocosa y oscura. Esa es la vía de vuelta de las Coridoras Bronceadas. En el rocoso y oscuro lado izquierdo ellas se toman su tiempo para alimentarse del perifiton que recubre la superficie de las rocas. En las brechas de las grandes piedras, hojas y ramas caídas se depositas sobre la arcilla. La arcilla está llena de material orgánico y las Coridoras Bronceadas se menean dentro de ese residuo como si se estuvieran enterrándose bajo el suelo, creando nubes de este material. Ellas parecen pequeños puercos divirtiéndose en un charco de lodo, probablemente cavando su próxima comida. Esta es su alimentación subterránea. El medio del rio y el lado derecho son ambos arenosos y limpios de materia orgánica. Estos sitios parecen estar demasiado limpios y estériles, por ello las Coridoras Bronceadas no se alimentan allí. Las Coridoras Bronceadas en este río usan el lado derecho para moverse río arriba y para comer utilizan el rocoso lado izquierdo mientas van río abajo ¿Me pregunto porque no usarán el lado izquierdo para subir y bajar? Decido quedarme quieto mirando río abajo, entonces puedo mirar ambos lados al mismo tiempo; algo muerde mi cuello y mientras aplasto lo que parece ser una bachaco, veo a las Coridoras Bronceadas huir, espantadas por mi movimiento repentino. Yo las miro y me río; me doy cuenta que quieto con mi sombrero de paja, parezco un espantapájaros o mejor dicho, un espantapeces.

Ahora que conozco el comportamiento de las Coridoras Bronceadas, corriente del agua, donde y como la luz alumbra el biotopo, me empiezo a imaginar cómo voy a digitalizarlo. Empiezo a elaborar un plan para capturar cada comportamiento. Porque yo soy quien soy y no puedo dejar de hacer las cosas a la manera Mikolji, intento complicar el trabajo y hacerlo lo más complejo posible, tomar las cosas al límite en la fotografía, poner estándares demasiado altos y hacer que las próximas generaciones tengan que sudar un poco más para superarme. Lanzo mi sombrero a la orilla del rio y me acuesto en el agua. Gateo hasta el banco derecho sobre la fina grava y busco un sitio poco profundo donde el lente de mi cámara pueda estar mitad dentro y mitad fuera del agua. Me aseguro de tener un puesto en el que hayan sombras cerca del lente y lejos de el para que las Coridoras Bronceadas no se vean en una larga línea o en un gran grupo denso. Las quiero dispersas, siguiendo las sombras cercanas a la orilla. Ajusto la configuración de mi cámara y espero sin movimiento. Ellas pasan hermosamente cerca de la cámara haciendo lo que mejor saben hacer, ser Coridoras. Sigo los mismos pasos en el área abierta y otra vez vuelven a hacer el hermoso círculo de carreta para mí. Son las mejores modelos del mundo. Me levanto y digitalizo el banco izquierdo, el cual tiene sus complicaciones por la cantidad de tierra que ellas levantan y remueven durante su nadado y alimentación, pero horas de espera y mucha paciencia, la mayoría de las veces valen la pena.

Una vez que el trabajo está hecho, hago mi último ritual el cual es soltar las cámaras y simplemente acostarme allí, bajo el agua, pretendiendo ser un pez y deseando que el tiempo se detuviera.

- Gracias a Felix Simonovis por traducir el articulo.

 

The Scarecory

Georgian

ვდგავარ პატარა გუბეში, გაუნძრევლად. ცაზე ღრუბლის ნატამალი არ მოჩანს, მზე კაშკაშებს. ნაზი ტროპიკული ნიავი აქანავებს ხეთა რიგს, რომელიც  20 მეტრის სიმაღლეზეა  გაზრდილი. აქ ნამდვილად მაღალი ხეები იზრდება.

ძალიან მიყვარს ტროპიკული ბრიზი (სუსტი ქარი), სასიამოვნოდ გელამუნება მწველი სიცხით დაღლილს და თითქოს განდევნის ზოგიერთ სისხლის მსმელ მწერს. ერთადერთი უარყოფითი მხარე ისაა, რომ იგივე ბრიზი, რომელიც მფრინავ მწერებს განდევნის, პირიქით ისეთი მწერებით გავსებს, რომელთაც მე კამიკაძე მწერები შევარქვი. ასეთი მწერები მაღლა, ხეებში უხვად ბინადრობენ და ხეების ფოთლებითა და ტოტებით არიან დაფარულნი. ბრიზის დროს ისინი პანტა-პუნტით ცვივიან ზემოდან. მერწმუნეთ, ძალიან ძნელია გაუნძრევლად დგომა, როცა რამდენიმე გაურკვეველი მწერი დაგაბობღავს კისერზე, ან უფრო უარესი შენი ყურის დალაშქვრას იწყებენ. მწერები ჩამოვიბერტყე და ისევ დავიკავე ჩემი გაუნძრეველი პოზა.

ირგვლივ ორი ძირითადი ფერია, მწვანე და ყავისფერი. წყლის ზედაპირი მწვანე ფერს ხეების სიმწვანიდან ირეკლავს. კამკამა წყალში კარგად მოჩანს ფსკერის მოყავისფრო დანალექი და ეს არის დაუჯერებლად ლამაზი სამყაროს ნაწილი. წყლის ტემპერატურა ირგვლივ ზუსტად 28 გრადუსია ცელსიუსით, სხვადასხვა ზომის ქვების ირგვლივ პატარა დინებები იქმნება.

ასე რომ მე კვლავაც პატარა გუბეში ვდგავარ გაუნძრევლად. როგორც ყოველთვის თავზე მახურავს ჩემი გამოცდილი და ნდობით აღჭურვილი ჩალის ქუდი.სანაძლეოს ჩამოვალ, რომ თუ ასე გაუნძრევლად საკმარისად დიდხანს ვიდგები ჩემი საფრთხეს აღარ დაინახავენ ბრონზისფერი კორიდორები, რომლებიც ამ მდინარეში ბინადრობენ.

 

Corydoras aeneus შედარებით პატარა ზომის ჯავშნოსანი ფსკერზე მობინადრე თევზია. თევზის ეს სახეობა საკმაოდ მიღებულია აკვარიუმთა მოყვარულებში. ბრონზისფერი კორიები ჟანგბადს კუჭ-ნაწლავით შეიწოვენ. ასე, რომ აკვარიუმში ხშირად დაინახავთ თუ როგორ იღებენ ჰაერს წყლის ზედაპირიდან, რის შემდეგაც დაუყოვნებლივ ეშვებიან ქვემოთ.

გამოცდილებით ვიცი, რომ თევზები ჩემს არსებობას ადვილად ეგუებიან, ასე ერთი-ორი საათი სჭირდებათ ხოლმე. გარკვეული რიტუალებიც გამაჩნია, რაც გვერდით მდგომმა შეიძლება ცოტა სიგიჟეში ჩამითვალოს. რა ვქნათ, ამ რიტუალებს ჩემთვის კარგი შედეგი მოაქვს. ვდგავარ ასე გაუნძრევლად და დეტალურად ვშიფრავ ეკოსისტემას ჩემს ირგვლივ. ასევე ვიკვლევ ცხოველების ქცევებს, რომელთაც ვხედავ. მოდი, მოგიყვებით ყველაფერს, რაც შევისრუტე და ვშთანთქე. ჩემთვის ყველაზე მომაჯადოებელია ტროპიკული ხეები, რომელთაც Albizia saman ეწოდება და სიმაღლით აქ არსებულ ყველა მცენარეს ჭარბობს. . დაბლა, ტროპიკული Astyanax metae გაცხარებით ნადირობს ხეებიდან ჩამოცვენილ კამიკაძე მწერებზე.ისინი საოცრად სწრაფები არიან. ისე მიქრიან საკვების მოსაპოვებლად, რომ ტანის მეოთხედით ამოდიან წყლიდან. როგორც კი დაარტყავენ სამიზნეს, რაღაც ტაცების ხმას გამოსცემენ, რაც ასეთი პატარა ზომის თევზისთვის საკმაოდ უცნაურია. როცა ნიავი ჩადგა, წყლის ზედაპირიც დამშვიდდა და დაჩუმდა. ტროპიკული თევზები ახლა წყნარად ელოდებინ საკვების ახალ ტალღას. როცა ქარი ამოვარდება და მწერები ისევ დაიწყებენ ჩამოცვენას, წყლის ზედაპირი ისევ საოცრად ახმაურდება და აბუტბუტდება. კამიკაძე მწერები ამ თევზებისთვის ძირითადი საკვებია.

თვითონ მდინარე შეიძლება დაიყოს რამდენიმე ძირითად გუბედ, ფლატე, დინებად და ღარებად. მე ახლა ფლატეზე ვდგავარ, რომელიც ასე 100 მეტრის სიგრძის, 7 მეტრი სიგანის და 40 სანტიმეტრი სიღრმის იქნება ნაპირებზე, ხოლო სიღმეში 20 სანტიმეტრი თუ იქნება. დიახ, ნაპირებზე ნამდვილად უფრო ღრმაა. ფლატე შეიძლება აღვწეროთ, როგორც თხელი გუბურა, რომელსაც შედარებით გლუვი ზედაპირი აქვს. pH დონე 5-ია, ხოლო KH ირგვლივ 40 მილიგრამია ლიტრზე.

ამ დღეებში არ უწვიმია და ამიტომაც კამკამა წყალი ნელა მოედინება.

აჰა, აი ბრონზისფერი კორიების სკოლაც მოდის, აქ ცხოვრობენ ისინი. თევზის ეს სახეობა ამ წყლების მხოლოდ ფლატე ადგილებშია აღმოჩენილი, ღრმა გუბეებში, დინებებსა და შესართავებში ისინი არ ბინადრობენ. მდინარის თითქმის შუაგულში ვდგავარ და დავჩერებივარ მზით განათებულ მდინარის ფსკერს. ყველანაირად ვცდილობ, რომ წყნარად ვიდგე და ყურადღებას ვიკრებ, რათა გონებას არაფერი გამოეპაროს. კორიები დინების საწინააღმდეგოდ ცურავენ, ვითვლი მათ, სრაფად, როგორც შემიძლია, თუმცა მერვეს შემდეგ თვლა ამერია. ბევრნი არიან და ძალიან სწრაფად დაცურავენ. დაახლოებით 150 მათგანი ზიგზაგისებურად მოჰქრის. მე კი ამ სანახაობას პირღია მივჩერებივარ. ეს ზიგზაგისებური წყობა სრულიად გამიზნულია. ამ წყობაზე ხეების ტოტების ჩრდილები ახდენს ზეგავლენას. ვდგავარ, დავყურებ ამ თევზების სხარტ მოძრაობებს და ვენებში სისხლის ჩქეფის, ასოციაცია მომდის. დაუჯერებელია, როგორ ახერხებენ რომ გზიდან არ გადავიდნენ, მაშინაც კი როცა ჩრდილები, რომელთაც ისინი მიჰყვებიან, ძალიან ბაცია. ვუყურებ, საოცარმა  გრძელმა რიგმა ჩაიარა ჩემი ფეხების წინ. ჩემგან მარცხნივ, დინების საწინააღმდეგოდ ორ მეტრში ჩრდილში მოქცეული ქვიშიანი ადგილია. ზოგიერთი კორია აქ შეჩერდა და წრეებზე დაიწყო ცურვა. ძველი ვესტერული ფილმები გამახსენა, როცა ინდიელები თავს ესხმოდნენ ეტლებს და წრეს უვლიდნენ.

სრულიად მოულოდნელად ყოველი მათგან ჩერდება. ასე ერთი-ორი წუთის განმავლობაში ისვენებენ და შემდეგ მთელი სისწრაფით იწყებენ მოძრაობას მდინარის სათავისკენ, თავისი ჩრდილიანი გზატკეცილებით. გადავწყვიტე კიდევ დავლოდებოდი შემდეგ გუნდს. არ გასულა დიდი დრო და მეორე, შედარებით მცირე ზომის გუნდიც გამოჩნდა, თუმცაღა ისინი წრეების შემოსარტყმელად  აღარ შეჩერებულან და პირდაპირ განაგრძეს გზა. მდინარის შუაგულში ისინი არ შემოსულან, რაღაც საოცარი სისწრაფით ჩამიარეს გვერდით. ძალიან ფრთხილად მოვტრიალდი და მეორე მხარე, რომელიც შედარებით ქვიანი და მუქია, კორიების კიდევ სხვა გუნდი დავინახე. ეს გუნდი უკან ბრუნდებოდა. აქ ისინი გაჩერდნენ და ქვებზე შერჩენილ კამიკაძე მწერებზე ნადიმი გამართეს.

დიდ ქვებსა და ფოთლებს შორის თიხოვანი ქანებია ჩალაგებული. ეს "ჭუჭყიანი" თიხა უამრავი ორგანული მასალითაა სავსე. სწორედ აქ დაიწყეს ჭყუმპალაობა, პატარა გუნდებად ძვრებოდნენ შიგნით და სულ იმარხავდნენ თავს. ძალიან გავდნენ პატარა გოჭებს, რომლებიც გორაობენ, ერთობიან და საჭმელს ეძებენ ტალახში. აქედან გამომდინარე ვფიქრობ, რომ ესაა ადგილი სადაც ისინი ძირითად საკვებს მოიპოვებენ. შუა და მარჯვენა ქვიშიანი ადგილი ისეთი სუფთაა, სტერილური გეგონებათ. ასეთ ადგილებს კორიები დინების საწინააღმდეგოდ გადასაადგილებლად იყენებენ.

საინტერესოა რატომ არ იყენებენ მდინარის ერთიდაიგივე მონაკვეთს? გადავწყვიტე ისე დავმდგარიყავი, რომ ორივე მხარეს ერთდროულად მეცქირა. რაღაც მწარედ მკბენს კისერზე, ხელი მოვისვი და წითელი ჭიანჭველა აღმოჩნდა. ჩემმა მოულოდნელმა მოძრაობამ დააფრთხო კორიები. გულიანად გამეცინა. ვდგავარ ამ ჩემს ჩალის ქვეშ და ნამდვილი ცოცხალი თევზების საფრთხობელა ვარ, ან შეიძლება კორიების საფრთხობელა (SCARECORY).

ახლა, როცა უკვე ვიცი, როგორია კორიების ქცევა, წყლის დინება, სად და როდის არის ბიოტოპის განათება, ვცდილობ ჩავრთო წარმოსახვა, როგორ გადმოვიტან ამ ყველაფერს ციფრულ სამყაროში. ვიწყებ გეგმის შემუშავებას, რათა ყველაფერი კარგად გადმოვცე.

რადგანაც მე ვარ, ვინც ვარ და ვერ გადავუხვევ მიკოლჯის გზას, ვცდილობ საქმე გავართულო და უფრო კომპლექსურად გადმოგცეთ ყველფერი. ფოტოგრაფიის შეზღუდული ჩარჩოები გავაფართოვო და დავაწესო მაღალი სტანდარტი და ჩამოვაყალიბო მომავალი, ახალი თაობა, რომელიც შემცვლის მე და ცოტა კიდევ უფრო უკეთესს შემოგთავაზებთ. ქუდი ნაპირზე გავისროლე და წყალში გავწექი. მივხოხავ მარჯვენა ნაპირისკენ და ძალიან თხელ ადგილს ვეძებ, სადაც ჩემი კამერის ლინზა სანახევროდ ჩაეშვება წყალში. დავრწმუნდი, რომ ლინზის მახლობლად არის ჩრდილები, ასევე ჩრდილებს ვეძებ მოშორებითაც, რათა კორიებმა მაქსიმალურად ახლოსაც ჩაუაროს კამერას და შედარებით დიდი ჯგუფების ცურვა შორსაც გადავიღო.

მინდა რომ კარგად გაიშალნონ, ყოველ ჩრდილს გაყვნენ. გავასწორე ჩემი კამერა და ველი ახლა გაუნძრევლად. დარწმუნებული ვარ, რომ მთელი მონდომებით წარსდგებიან ჩვენს წინაშე და გვაჩვენებენ რა შეუძლიათ კორიებს. მივყვები მათ გაშლილ ადგილამდე და კვლავ იმ არაჩვეულებრივი "რიტუალების" მოწმენი ვხდებით. კორიები შესანიშნავი მოდელები აღმოჩნდნენ სამუშაოდ. ვდგები და მუქი, ქვიანი ნაპირისკენ მივყვები. აქ ძნელია გადაღება ტალახის გამო. ისინი მასში იფლობიან და იმალებიან. საათობით ლოდინი მართლა დამიფასდა.

რადგანაც საქმე უკვე გავაკეთეთ ჩემს ბოლო რიტუალს ვაკეთებ. დავდე კამერა და წამოვწექი წყალში, თავს ვიკატუნებ თითქოს თევზი ვარ და ამ დროს მინდა, რომ დრო გაჩერდეს.

 
- Thank you Maia Koniashvili for translating the article to Georgian.